KÖYDE COCUKLUK ANILARIMIZ

Köyde yaşamak cocuk olmak öylesine guzel bir duygudurki bizler belikde böylesine güzellikleri yaşadığımız için çok şanslıyız.
o zamanlar ortak oyunlar oynamak paylaşmak zamanı birlikte geçirmek beraberce oyunlar oynamak haz almak vakit gecirmek şimdiki gibi bireysel değil toplu olarak hareket etmek ve küçük şeylerden mutlu olabilmek ne kadar güzel bir duygudur.
Sabah kalktığımızda kar çok yağmış olurdu eskiden yolları açmak yani karda gidilecek yolun adına çılga denilirdi büyüklerimize babalarımız yada annelerimize düşerdi.Herkes eline küregini yada yabasını alır okula giden yolu açarlardıki bizler okulumuza rahat gidelim okulumuzda dersimizden geri kalmayalım.Ellerine sağlık o büyüklerimizin bizlerin yolunu açmasalardı bu gun coğumuz okuyamaz bu gunku yerlerimizie gelemezdik.Yaşayanlar ellerinden öpüyorum aramuzadan ayrılanların topragı bol olsun saygıyla anıyorum.

Bizler sabah üşüye üşüye okula gitmeye çalışırdık ellerimizde eldivenlerimiz  kabanlarımız ayağımızda botlarımız yoktu,üzerimizde kara bir önlük,beyaz yaka ayagımıza soğukkuyu ayakkabı yada çizme analarımız üşümesinler diye altımıza pijama önlüğün altına kazaklarımızı giydirirdi şimdiki cocuklar ne kadar şanslılar diye görünce eski günlerim aklıma geliyor.
Okula giderken bir gün öncedenokulda ögretmenlerimiz bize ders çıkışında okulda odun kalmadı yarın herker iki tane odun(cerek)alıp gelin tamamı diye söylediği için o karda zaten sırtıımızdaki okul çantası yetmez gibi birde iki odun alır yavaş yavaş yola koyulurduk.Zafer ilkokulumuz evlerimize uzak olduğu için an alarımız okul cantamızın içine azıklarımı koyardı.Çoğu zaman azıklarımızda ya pekmez dürümü,yada yumurta dürümü,yada yumurtalı omaç dürümü  evde ne varsa işkefe ekmeğin arasına koyar okulda öğle saatınde yerdik.

Okılda bir öğlen arası değirmelerin olduğu bölümde buzlar oluşmuştu,dedenin çayırın pirevüze giden tarafında mezarlığın dik tarafında karların üzerine o buzları koyup üzerine oturarak kayık gibi kaymaya başladık arkadaşlarımız çoğaldı öyle bir eğlence halindeydikki öğretmenimizin bizi uzakltan gelip seyrettiğini bile göremedik.Buzların üzerine pantolanlarımıla oturuyorduk yada okul çantalatımızın üzerinde kaymaya devam ediyorduk.Öğle tenefüsü ne kadar çabuk bitmişti bizler okula derse girdik.Öğretmenimiz sınıfa girdi bizlere dediki o buzların üstünde kayanlar tahtaya çıksınama bizler suçlu olduğumuz için birazda masumca çıkmak istemedik.Ögretmenimiz herkes tahtanın önüne sıra olsun dedi hepimiz sıra olduk şimdi yüzünün tahtaya arka tarafınızı sınıfa dönün önlüklerinizi kaldırın dedi tabiki bizim pantolarya olduğu için kaymaya gidenler belli oldu öğretmenimizde bir daha yapmamız için bizlerin üşüyeceğini hasta olacağını tembih etti bu bizde güzel bir anı olarak kaldı.


Hafta sonu sabahtan başlardı kayak yapma için hazırlıklar herkes kayılarını bir gün önceden ayarlardı bende  rahmetli Ethem amcamın bana yapmış olduğu özel kayagımı alıdım çok hızlı kaysın diye rahmetli amcam kaygın ayaklarına demir çakmıştıı.Herkes kayığını alır püngüldeğin doruğa yani yunaklığın karşısından bahcelere giden yol varya Ali Güler'lerin bahcenin orası çok dik olduğu için ordan aşağı kayması harılka olurdu.Yukarıdan kayıklara biner sırayla aşağıya doğru suyun kenarına kadar hızla inerdik bazende hızımızı alamak suyun içine girerdik.Düşenler gülenler türkü çalanlar ne kadar şenlikli olurdu.Bazende yolda trafonun yan tarafından kayadardık ama büyüklerimiz kızard arabalar çıkmıyor buradan kaymayın diye ne kadar güzel kış günleri yaşadık biliyorum şimdi bu yazıyı okuyanlar o günleri yaşayanlar ah keşke o eski günleri yaşayabilsek diyeceklerdir.Ancak gecen günlerin kıymetini iyi bilelim  hayat o kadar kısaki ne kadar güzel günler yaşabilirsek sadece onlar kalıyor.
Hepinize karlı ve soğuk kış gününde Çorum'da sevgiler gönül sıcaklığı gönderiyorum.

KEMAL TEPE
ÇORUM